سرویس اجتماعی افکار نیوز - جمعه ، پنجم دسامبر ۱۹۵۲ تمام لندن را دودی مه آلود فرا گرفت.
کاهش دید و افزایش آلاینده ها تا ۱۰ برابر حد مجاز از علائم اولیه این آلودگی بود. وسایل نقلیه و استفاده از ذغال سنگ در بخش خانگی و صنعت برای تولید انرژی منشا اصلی آلودگی شناخته و پدیده وارونگی هوا موجب تشدید آلودگی هوا شد.

این شرایط تا سه شنبه نهم دسامبر ۱۹۵۲ ادامه داشت تا اینکه وزش باد شهر را از آلودگی رهایی داد. هرچند ابتدا کسی این موضوع را جدی نگرفت اما با گذشت چند هفته آماری عجیب توسط سازمانهای بهداشتی انگلیس اعلام شد که نشان از وخامت اوضاع می داد.




این گزارشات نشان می داد که آلودگی هوا طی ۵ روز به طور مستقیم موجب مرگ حداقل ۴هزار نفر شده است. اکثر این قربانیان شامل نوجوانان، کودکان، سالمندان و یا مبتلایان به مشکلات تنفسی مثل ذات الریه و سل و آسم می شد. بسیاری از آنها دچارعفونت دستگاه تنفسی و انسداد راه های هوا بر اثر عفونت ریه شده بودند.



تحقیقات بعدی ابعاد دیگری از این فاجعه آشکار کرد. مراکز پزشکی از ابتلای صد هزار نفر به بیماریهای وخیم تنفسی به علت اثرات هوای آلوده بر دستگاه گوارشی و تنفسی خبر دادند. در کل تحقیقات نشان داد که آلودگی هوا در زمستان سال ۱۹۵۲ دست کم در مرگ ۱۲هزار نفر تاثیر گذار بوده است.