به گزارش افکارنیوز، خبرگزاری رسمی آلمان در تحلیلی مغرضانه وضعیت تورهای داخل ایران را به دیسکوهای سیار تشبیه کرد!

" دویچه وله " در این تحلیل می‌نویسد: جوانان در ایران با شنیدن نام " دیسکو " یاد سالن‌های شلوغ و تاریک می‌افتند! مکان‌هایی پر از دود با صدای موزیک بلند که شنیدن هر صدای دیگری را غیر ممکن می‌کند. جایی‌که می‌شود تا نزدیکی‌های صبح رقص و پایکوبی کرد و نوشیدنی‌های غیر مجاز نوشید! اما طی سال‌های اخیر و علی‌رغم تمام سختگیری‌ها در ایران، گونه‌ای متفاوت از دیسکو پدید آمده که در نوع خود بی‌نظیر است.

شرایط ورودی
گرچه انتظار واقع‌نگاری از ایران توسط یک رسانه غربی دور از دسترس است اما اینکه چرا علی رغم مشکلات اجتماعی و اقتصادی کشوری نظیر آلمان که این روزها صدر اعظم آن با گوجه و تخم مرغ در آتن مورد استقبال می‌گیرد، مهمانی‌های جوانان ایرانی در کانون توجهات رسانه‌های این کشور است، جای سوال دارد.

" دویچه وله " که البته ید طولایی در انتشار اخبار مغرضانه علیه موقعیت فرهنگی و اجتماعی ایران دارد اینگونه سیاه‌نمایی‌های خود را تکمیل می‌کند: برای رفتن به این دیسکوها نیازی به تورهای خارج از کشور، نظیر آنتالیا و استانبول و رفتن به دیسکو‌های روی کشتی نیست. کافیست یک آخر هفته آزاد را انتخاب و در یک تور گردشگری یک روزه ثبت‌نام کرد. این همان فرصتی است که نه تنها امکان سفر به نقاط دیگر در داخل کشور را فراهم می‌کند‌، بلکه وسیله نقلیه محلی می‌شود برای رقصیدن و شنیدن موزیک با صدای بلند. شرایط سنی و جنسیت هم هیچ محدودیتی ندارد. تنها محل برگزاری است که با توجه به تعداد افراد یک مینی‌بوس‌، اتوبوس و گاهی هم یک اتوبوس دوطبقه می‌شود!!

این رسانه‌ همچنین گفت‌وگو با فردی را منتشر می‌کند که تحت عنوان راهنمای تورهای داخلی و خارجی مشغول کار است. او به دویچه‌وله می‌گوید: «تورهای یک روزه‌ی آخر هفته، بیشتر مورد استقبال قشر شاغل یا دانشجو است. آنها می‌خواهند زمان کوتاه آخر هفته خود را در کنار گروهی از دوستان یا دوستان جدیدی که در سفر با آنها آشنا می‌شوند به خوشی بگذرانند. به این شکل هم اوقات فراغت خودشان را می‌گذرانند و هم در سفر هستند.»

او در مورد این‌که چرا این تورها تبدیل به دیسکوهای سیار شده‌اند می‌گوید: «دور هم جمع شدن و شادی کردن در حقیقت جزئی از روحیه ایرانی‌هاست. آنها همیشه دوستدار طبیعت و سرسبزی بود‌ه‌اند و این ریشه در باورهای ایرانی از زمان‌های دور دارد. از آنجا که این سفرها با تفریح و گردش در طبیعت آمیخته است، ناخودآگاه باعثبه‌وجود آمدن روحیه‌ای شاد در بین مسافران می‌شود. آنها که این روز را به دور از زندگی شهری و دغدغه‌ها سپری می‌کنند‌، فرصت پیش آمده را به بهترین شکل با آواز‌، رقص و شادی در کنار یکدیگر می‌گذرانند. می‌شود گفت، تورهای گردشگری با اتوبوس‌های مسافرتی، حریمی خصوصی برای شادی‌ها و دورهم بودن‌های آنها می‌شود.»

نحوه برگزاری
دویچه وله این تورها را اینگونه توصیف می کند: در دیسکو‌های سیار فرنگی‌، از دلهره و نگرانی بابت پلیس راه خبری نیست. اما در ایران پرده‌ها کشیده می‌شوند و مسافران از خیر دیدن منظره‌های اطراف می‌گذرند. البته بیشتر آنها علاقه‌‌ی چندانی هم به تماشا کردن بیرون ندارند و رقصیدن در راهرو باریک اتوبوس یا میان صندلی‌ها را به دیدن طبیعت ترجیح می‌دهند. وقتی به مقصد می‌رسند و باید پیاده شوند، تازه از دنیایی که برای خود ساخته‌اند به دنیای واقعی برمی‌گردند.

بدین ترتیب میل به شادی و تخلیه انرژی‌های منفی، نبود مکان‌های مناسب و قابل دسترس برای عموم‌، فشارهای اجتماعی و خیلی نکات دیگر، بهانه‌ای برای استفاده از کوچکترین فرصت‌ها و امکانات می‌شود؛ حتی اگر این فرصت به قیمت ندیدن منظره‌های اطراف و دلهره مواجهه با پلیس راه در طول مسافرت باشد.

یلدا دانشجوی ۲۶ ساله‌ای که در تورهای گردشگری زیادی شرکت کرده و حتی تجربه مسافرت گروهی با اتوبوس دوطبقه را هم دارد می‌گوید: «مسافرت با اتوبوس دو طبقه که گنجایش تقریبا ۷۰ نفر را دارد، چیز معمولی نیست. اما چند سال پیش به همراه ۶۸ نفر از دوستان و آشنایان با یک اتوبوس دو طبقه سفر یک روزه‌ای به کاشان داشتیم. واقعا مسافرت فراموش نشدنی بود. از زمانی‌که سوار شدیم تا زمانی‌که پیاده شویم، شادی بود و خنده، آن هم از نوع دو‌طبقه‌ای. آدم بعد از این مسافرت‌ها برای چند روز شاد و سرحال می‌ماند.»

شادی همراه با دلهره
برگزاری این تورها خالی از دردسر هم نیست. آژانس‌های مسافرتی خواه ناخواه متولی این دیسکو‌های سیار و تور‌لیدر‌ها ‌هم همراهان آن می‌شوند. هرکدام از آنها به شکلی مسئول سفر و مسافران هستند. به گفته آریام‌پور مدیر یک آژانس مسافرتی‌: «بارها اتفاق افتاده که به خاطر وضعیت مسافران چه از نظر پوشش چه از نظر رفتار مجبور به پاسخگویی بوده‌ایم. مثلا همین امسال در یکی از سفرها از ورود مسافران به محل گردشگری جلوگیری شد و همه با اتوبوس به پاسگاه منطقه برده شدند و از آنها تعهد اخلاقی گرفته‌شد. بار دیگری هم تور لیدر به خاطر پوشش نا‌مناسب یکی از مسافران با حراست محل درگیر شد، که نزدیک بود کار به شکایت قانونی برسد.»

البته این دیسکوهای سیار، نمونه جمع و جورتر با مدت زمان کوتاهتر هم دارند. ماشینهایی در خیابانهای پر رفت و آمد شهر که سرنشینان جوان آن را در حال تکان دادن سرو دستها میبینید که غرق در دنیای موزیک شدهاند و به غیر از راننده، بقیه اطراف خود را به کلی فراموش کردهاند. پایان این خوشی در دیسکوی سیار شهری، ممکن است خیلی کوتاهتر از اینها باشد؛ درست زمانیکه پلیس دستور توقف میدهد و عاقبت کار گاهی به توقیف خودرو هم میکشد.