به گزارش افکارنیوز،وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی از وزارتخانه‌هایی است که علاوه بر مدیریت و نظارت بر مراکز بهداشتی درمانی کشور، مدیریت دانشگاه‌های علوم پزشکی را نیز بر عهده دارد. این وزارتخانه از ابتدای انقلاب تا چندی پس از آن وزارت بهداری و بهزیستی نام داشت. در سال ۱۳۵۸ با تشکیل سازمان بهزیستی، عنوان بهزیستی از آن حذف شد و در سال ۱۳۶۴ به دنبال تصویب قانون وزارت بهداری به وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی تغییر کرد و شرح وظایف مفصلی نیز برای آن در نظر گرفته شد.

با تصویب این قانون و تشکیل وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، وزارت بهداری و بهزیستی منحل شد و تمام وظایف، اختیارات، امکانات، کارکنان، دارایی‌ها، اعتبارات و تعهدات وزارت بهداری و بهزیستی و سازمان‌های وابسته به آن و همچنین آن قسمت از وظایف، اختیارات، امکانات، کارکنان، دارایی‌ها، اعتبارات و تعهدات وزارت فرهنگ و آموزش عالی در زمینه بهداشت، درمان، آموزش و پژوهش پزشکی به وزارتخانه جدید یعنی " وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی " منتقل شد.

تدوین و ارائه سیاست‌ها، تعیین خط مشی‌ها و برنامه‌ریزی برای فعالیت‌های مربوط به تربیت نیروی انسانی گروه پزشکی، پژوهشی خدمات بهداشتی، درمانی، دارویی و … و همچنین تامین بهداشت عمومی و ارتقای سطح آن از طریق اجرای برنامه‌های بهداشتی و همچنین ایجاد نظم هماهنگ بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و گسترش شبکه تلفیقی بهداشت و درمان و … از جمله وظایف اساسی وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی در نظر گرفته شد.

در مجموع وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی با هدف فراهم آوردن موجبات تامین بهداشت و درمان کلیه افراد کشور از طریق گسترش خدمات بهداشتی، درمانی و آموزشی تشکیل شد.

نام و تصویر ۱۲ وزیر از ابتدای انقلاب اسلامی تا کنون بر اتاق جلسات دفتر وزیر در وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی قاب شده است؛ وزرایی با تخصص‌های مختلف که البته هر یک از آنها اقداماتی را در کارنامه فعالیت بیش از سی ساله وزارتخانه مذکور ثبت کرده‌اند.

دکتر کاظم سامی نخستین فردی بود که به وزارت بهداری آن زمان راه یافت و بر صندلی وزارت تکیه زد. وی تخصص روانپزشکی داشت و از بهمن ماه ۱۳۵۷ تا آبان ماه سال بعد مسوولیت وزارت بهداری را بر عهده داشت.

دکتر موسی زرگر، جراح عمومی دومین وزیری بود که به وزارت بهداشت راه یافت. وی پس از پایان دوره دکتر سامی تا تیر ماه ۵۹ در وزارتخانه مربوطه فعالیت داشت.

دکتر هادی منافی جراح عمومی نیز سومین وزیری بود که وزارت بهداری آن زمان بر خود دید. دوران مسوولیت وی دراین وزارتخانه به آذر ماه ۱۳۵۹ تا مرداد ماه ۱۳۶۳ محدود می‌شود.

دکتر سید علیرضا مرندی چهارمین وزیر بهداشت پس از پیروزی انقلاب و تنها وزیری بود که دو دوره سکاندار وزارت بهداشت بود. دور اول وزارت مرندی از مرداد ماه ۱۳۶۳ تا شهریور ماه ۱۳۶۸ بود و دوره دوم وی نیز مربوط می‌شود به مرداد ماه ۱۳۷۲ تا شهریور ماه ۱۳۷۶. مرندی، همان وزیری است که لایحه قانون تنظیم خانواده را با شعار «دو بچه کافی است» تهیه کرد و به تصویب مجلس رساند.

دکتر ایرج فاضل، فوق تخصص جراحی عروق پنجمین و البته نخستین وزیر بهداشت دولت اول اکبر هاشمی رفسنجانی بود که توسط مجلس سوم استیضاح و برکنار شد. وی پس از مرندی به وزارت بهداشت راه یافت و تا مرداد ماه ۱۳۷۲ در وزارت بهداشت ماند.

پس از برکناری فاضل، دکتر رضا ملک‌زاده جایگزین وی شد. وی فوق تخصص گوارش و کبد داشت و از ۲۳ دی ماه ۱۳۶۹ تا مرداد ماه ۱۳۷۲ در وزارت بهداشت فعالیت کرد.

پس از ملک‌زاده، علیرضا مرندی بار دیگر به وزارت بهداشت راه می‌یابد و دومین دوره وزارت وی از مرداد ماه ۱۳۷۲ تا شهریور ماه ۱۳۷۶ بود.

دکتر محمد فرهادی نیز پس از علیرضا مرندی به وزارت بهداشت راه یافت. وی متخصص گوش، حلق و بینی بود و از شهریور ماه ۷۶ تا شهریور ماه ۱۳۸۰ در وزارت بهداشت ماند.

نهمین و تنها وزیری که نام وی نیز با وزارتش سنخیت داشت کسی نبود جز دکتر مسعود پزشکیان. پزشکیان از شهریور ماه ۱۳۸۰ تا شهریور ماه ۱۳۸۴ در وزارت مربوطه فعالیت داشت. وی آخرین وزیر بهداشت در دولت اصلاحات بود و فوق تخصص قلب و عروق است.

همزمان با روی کار آمدن دولت نهم، کامران باقری لنکرانی، فوق تخصص گوارش و کبد به عنوان وزیر پیشنهادی دولت به مجلس معرفی شد و با کسب رای اعتماد نمایندگان، به وزارت بهداشت راه یافت. دوره وزارت وی به شهریور ماه ۱۳۸۴ تا شهریور ماه ۱۳۸۸ مربوط می‌شود. تصمیم رییس دولت دهم برای استفاده از زنان در کابینه مقدمات خداحافظی لنکرانی از وزارت بهداشت را فراهم کرد. البته با داغ شدن بحثانتخابات یازدهم ریاست جمهوری از اواسط سال گذشته، گمانه زنی‌هایی برای حضور لنکرانی در عرصه رقابت انتخابات یازدهم مطرح شد و نهایتا وی با حضور در ستاد انتخابات وزارت کشور و ثبت نام، پا به عرصه رقابت گذاشت؛ رقابتی که چندان دوام نیاورد و نهایتا لنکرانی به نفع سعید جلیلی کنار رفت.

با خداحافظی لنکرانی از وزارت بهداشت، دکتر مرضیه وحید دستجردی به عنوان نخستین وزیر زن کابینه در دولت دهم به مجلس معرفی شد و پس از ارائه برنامه‌های خود در مجلس شورای اسلامی، توانست با رای اعتماد نمایندگان خانه ملت به وزارت بهداشت راه یابد. وی متخصص زنان و زایمان است که البته دومین وزیر بهداشت برکنار شده در طول سال‌های پس از انقلاب نیز به شمار می‌رود. دوران فعالیت دستجردی به شهریور ماه ۱۳۸۸ تا دی ماه ۱۳۹۱ محدود می‌شود، دستجردی را می‌توان وزیر پزشک خانواده نیز نامید، او در برنامه‌هایش همواره تاکید داشت که چراغ پزشک خانواده را در تمام استان‌ها روشن کند.

به دنبال حواشی ایجاد شده در ماه‌های پایانی دولت دهم در وزارت بهداشت و اختلاف نظر خانم وزیر با رییس دولت که نهایتا به برکناری وی منجر شد، این متخصص زنان سکان وزارت بهداشت را به محمد حسن طریقت منفرد چشم پزشک داد و به این ترتیب بود که طریقت در ماه‌های پایانی فعالیت دولت دهم به مجلس معرفی و به هر ترتیب موفق شد بر مسند وزارت بهداشت تکیه زند. وی از دی ماه سال گذشته تاکنون در وزارت بهداشت فعالیت دارد.

اکنون نیز با مشخص شدن تکلیف انتخابات یازدهم ریاست جمهوری و در شرایطی که تنها کمتر از ۳ ماه به عمر فعالیت دولت دهم باقی است، گمانه‌زنی‌ها برای چیدمان کابینه دکتر حسن روحانی، رییس جمهور منتخب ملت آغاز شده است؛ رییس جمهوری که شعارش در حوزه سلامت را «تحقق عدالت در سلامت» و «گسترش بیمه‌های دولتی و غیردولتی» انتخاب کرد. در این میان، ملک‌زاده که در دوران انتخابات به عنوان نماینده روحانی به تبیین برنامه‌های حوزه سلامت می‌پرداخت، می‌تواند یکی از گزینه‌ها برای تصد‌گری وزارت بهداشت باشد.

در عین حال میتوان از منظر دیگر نیز به این مهم پرداخت که آیا روحانی نیز طبق روال دولتهای گذشته سکان وزارت بهداشت را به یک پزشک میسپارد یا آنکه به گزینههای دیگری در زیرشاخههای علوم پزشکی نیز نیمنگاهی خواهد داشت؟