به گزارش افکارنیوز، " مضاوی الرشید " تحلیلگر " المانیتور " با اشاره به خوشحالی خاندان آل سعود از سقوط دولت " محمد مرسی " رییس جمهور مخلوع مصر می‌نویسد " ساعاتی پس از برکناری مرسی رییس جمهور برآمده از جریان اخوان المسلمین از قدرت سیاسی، خاندان آل سعود خوشحال و شادمان پیام تبریکی برای " عدلی منصور " رییس دولت موقت مصر فرستادند. سعودی‌ها اکنون از سقوط رییس جمهوری که وابسته به جریانی بود که سالها با خاندان آل سعود مخالفت می‌ورزید قطعا خوشحال هستند. "

نویسنده مقاله با تمسخر خاندان آل سعود که مدعیان دروغین حمایت از اسلام هستند می‌نویسد " جالب است که خاندان آل سعود که خود را مدافع حکومت شریعت می‌دانند از به قدرت رسیدن دولتی اسلامگرا در مصر به خود می‌لرزیدند. باید گفت که دولت آل سعود نیز همچون کشورهای غربی همزیستی و قرابت بیشتری با دیکتاتوری های نظامی حاکم بر مصر دارد. نمونه این مسئله را می توان در روابط حسنه دولت عربستان سعودی با " حسنی مبارک " دیکتاتور پیشین مصر مشاهده کرد. به قدرت رسیدن دولت اخوان المسلمین در مصر از طریق سازو کار انتخابات زنگ خطری برای عربستان سعودی بود. "

نویسنده مقاله در ادامه به روابط موقت حسنه عربستان سعودی با جمعیت اخوان المسلمین اشاره می کند و پس از آن اشاره ای نیز به رقابت اخوانی ها با سلفی ها و آغاز اختلافات آنان با عربستان سعودی از همین زمان دارد و می افزاید " عربستان سعودی در دهه های ۵۰ و ۶۰ میلادی میزبان رهبران تبعید شده جمعیت اخوان المسلمین بود. آنان نه تنها رهبران تبعیدی اخوانی از مصر بلکه مقامات آن جمعیت از کشورهای دیگر از جمله عراق را می پذیرفتند. اعضای اخوان المسلمین توانستند به مناصب کلیدی در دستگاه آموزشی عربستان سعودی دست یابند. با این حال از زمان وقوع حادثه ۱۱ سپتامبر به این سو و افزایش قدرت اخوان المسلمین و طرح گفتمان رقیب با گفتمان وهابیون سعودی، عربستان سعودی موضعی منفی در قبال اخوان المسلمین اتخاذ کرد که از جمله آنها می توان به انتقاد شاهزاده " نایف " وزیر کشور عربستان سعودی از جمعیت اخوان المسلمین اشاره کرد. "

نويسنده در ادامه با اشاره به دلايل رفتار خصمانه خاندان آل سعود عليه جمعيت اخوان المسلمين مي افزايد "نخستين دليل آن هراس خاندان آل سعود از رقابت ايدئولوژيک اخوان المسلمين بعنوان يک جريان سياسي با الگوي "وهابي" مدنظر سعودي ها بوده است. سعودي ها از اين موضوع هراس داشتند که هواداران اخوان المسلمين انحصار ايدئولوژيک آنان را در هم شکنند.