به گزارش افکارنیوز، مريم سنجابي، عضو سابق شوراي مركزي گروهك تروريستي منافقين كه به تازگي از اين گروهك جدا شده است در افشاگري هاي جديد خود، ابعاد جديدي از رفتار ظالمانه سركرده اين گروهك با عناصر فريب خورده را منتشر كرد.

در این نامه آمده است: سازمان مجاهدین طی یک نامه تنظیم شده به تاریخ ۴ مرداد ۱۳۹۱ با استناد کردن به یک سری قوانین «گروه کار - بازداشت های خودسرانه» خواسته است تا با به پا کردن گرد و خاک و هیاهو تبلیغاتی باز هم از پاسخ دادن به خیانت هایی که در طی این سال ها نسبت به اعضایش روا داشته طفره رفته و در نهان همچنان به دسیسه و فریب و خرابکاری و بند کشیدن آنها ادامه دهد.

سنجابی ادامه می دهد: در یک بند از این نامه تنظیمی چنین نوشته شده است: شرایط لیبرتی مشابه یک مرکز بازداشت است چرا که هیچ امکان حرکت آزادانه و ارتباط با دنیای بیرون وجود ندارد این افراد(درلیبرتی) خود را در شرایطی یافتند که آزادی فردی آنها از آنها سلب شده بود، خروج آزادانه از کمپ وجود نداشت مگر اینکه موافقت رسمی و اسکورت توسط نیروهای امنیتی انجام گیرد. آنها حق دیدار با خانواده و یا مشاور حقوقی خود را ندارند.

در اولین پاسخ با تیتر درشت بایستی نوشت براستی شما از به کار بردن چنین عبارات و این هوچی گری ها شرم نمی کنید؟ و هم چنین طبق یک ضرب المثل فارسی نیز بایستی گفت: … تو سرت را بگذار و بمیر!

البته شما نه «شرم» دارید و نه» می میرید «و سوگند خورده اید تا آخر عمر خود را به فریب کاری و حقه بازی و باز هم قربانی کردن اعضا بپردازید.

مریم سنجابی در بخش دیگری از افشاگری های خود آورده است: وقتی که رجوی بیشرمانه در ایدئولوژی اش داد بر می آورد، «خون تان و نفس تان مال من است» وقتی که مریم رجوی می گوید «همه مجاهدین اگر کشته شوند باکی نیست - فقط مسعود زنده بماندکافی است «، وقتی که مهوش سپهری در جلسات رسمی اش عربده بکشد و بگوید: «شما ها اضافه زنده اید و همه بایستی در ۱۳ ساله گی شهید می شدید.»

بسیار در حیرتم که چگونه گفته می شود: افراد در لیبرتی خود را در شرایطی یافتند که آزادی فردی آنها از آنها سلب شده بود.

عضو سابق شورای مرکزی گروهک منافقین آورده است: راستی آقای رجوی آیا ما در سال های متمادی که در اشرف بودیم آزادی! هم داشتیم و می توانستیم از اشرف بیرون برویم! یا اینکه تنها اسیرانی بی پناه بودیم که اجازه حتی یک ملاقات و حتی یک تلفن به خانواده چه رسد به دیدار یک مقام قانونی را نداشتیم…و حکم مرگ ما در دستان تو بود!

سنجابی می گوید: و باز وقتی رجوی به همه اعضا حکم می دهد که همه خانواده های شما مال من است و حق ندارید حتی اسم آنها را ببرید و به آنها فکر کنید…و بر مادران و پدران پیری که سه سال است در جلوی درب اشرف برای دیدار فرزندانشان لحظه شماری می کنند، حکم قتل می دهد و می گوید ریختن خون همه آنها مباح است و بایستی همه را گردن زد و در چاه ریخت!از خواندن این جمله که نوشته است «آنها حق دیدار با خانواده و یا مشاور حقوقی خود را ندارند»، فقط شوکه می شوم.

و هنگامی که در جلسه رسمی سال ۱۳۸۱ می گوید: «تمامی جداشدگان سازمان را در هر کجا که هستند بگیرید و بکشید، سلاح از من و کشتن از شما نگران زندان هم نباشید چون زندان های اروپا مثل هتل هستند» و در سال گذشته مجدداً تکرار کرده است «هر کس …از اشرف برود یا فرار کند جزو بدترین خائن هاست و سزایش اعدام و کشته شدن است … وصیت می کنم و وصیت می کنیم که هر کجا بودیم یک روزی حساب اینها را برسیم».

حال این شخص بی رحم … ناگهان نگران آزادی اعضایش شده و پس از ۲۶ سال به بند کشیدن اعضا در کمپ اشرف که هیچ کس اجازه خروج از کمپ ها را نداشت و حدود ۲۳ سال هر کس از اشرف خارج می شد خائن و مزدور شده و حکم قتل و پیگیرد او صادر می شود.

در بخش دیگری از این نامه نوشته شده است: نفرات مسلح نیروی پلیس عراق در نقاط بازرسی در داخل کمپ مستقر هستند. ایستگاه های پلیس در درب شمالی و درب جنوبی و درب شمال شرقی قرار دارد. گشت های پلیس وارد محوطه استراحت ساکنان می شود، مشابه آنچه که نگهبانان زندان در سلول زندانی انجام می دهند!

آنچه از این دروغ پردازی نیز مشخص است … کلافگی آنها از حضور نیروی پلیس در کمپ می باشد که نمی توانند مثل گذشته دیکتاتوری خود را بر ساکنین روا دارند.

اگر چه که به شهادت اخبار مستند و نفرات جدا شده، با تلاش دولت عراق و سازمان های بین المللی برای هر دو نفر در کمپ لیبرتی کانتیرهای مجهز دو خوابه با وسایل مناسب شامل تخت خواب، کمد پاتختی و کمد در نظر گرفته شده بود ولی رجوی و سران غاصب سازمان که حتی تحمل اندکی راحتی و آسایش اعضا را نیز ندارند، ظالمانه محل استراحت نفرات را به کمتر از نصف در نظر گرفته شده، تقلیل داده و محل های استراحت دو نفره را برای کنترل پلیسی تشکیلات به آسایشگاه های یگانی ۶ الی۷ نفره تبدیل کردند و کانتیرهای آزاد شده را برای سران سازمان به اتاق کار تبدیل کردند تا مجدداً جلسات حسابرسی مواخذه روزانه و تحقیر و ناسزا(عملیات جاری) در آن ترتیب دهند و بازهم بهترین محل ها را به سران بالا اختصاص دادند.

سنجابی در ادامه افزوده است: آری حقوق مورد نظر سازمان مجاهدین و رجوی یعنی اینکه: کسی با به بیگاری کشیدن و زندانی کردن اعضایش کاری نداشته و دخالت نکند. کسی در ماندن غیرقانونی در عراق و دسیسه و کش دادن این موضوع دخالت نکند. کسی در به صلابه کشیدن اعضا و دستکاری و پایمال کردن حقوق انسان ها از قبیل حق خروج از سازمان، حق ارتباط با دنیای خارج، حق دیدار خانواده و.. کار ی نداشته باشد.

و آنها را مثل گذشته به حال خود بگذارند که هر وقت صدای مخالفی را شنیدند سرش را زیر آب کنند(مهری موسوی، مینو فتحعلی، قربانعلی ترابی، پرویز احمدی) یا آن قدر به وی فشار آورند و در کمپ زندانی اش کنند که خود تصمیم به خودکشی بگیرد(خدام گل محمدی، فائزه اکبریان، سیمین فیض بخش، کریم پدرام، نسرین احمدی، فرمان شفابین و…) و حکم به خودکشی دهند(حکم اعضای شورای رهبری که اگر قصد خروج از سازمان دارند بایستی خود کشی کنند و یا اینکه هیچ گاه زنده در بیرون مناسبات سازمان نباشند و زنده دستگیر نشوند.) و حکم به عملیات انتحاری و خود سوزی دهند(صدیقه مجاوری، نداحسنی، محمد ایمانی، نادرثانی، حمید عرفا و ۲۲نفردیگر که در سال ۱۳۸۲ به خاطر مریم رجوی محکوم به خودسوزی شدند. و رجوی می گفت این کمترین کار است و شهرزاد صدر در مصاحبه رسمی و بین المللی خود گفت ما همه خودکشی و خودسوزی می کنیم تا مریم رجوی آزاد شود..) تا حکم به اعتصاب غذا تا سرحد مرگ بدهند و تا حکم به حمله و جنگ بدون سلاح داده شود و تا حکم به پرتاب کردن خود در زیر هاموی داده شود و هر پدرسوختگی دیگر که به عقل جن هم نرسد ولی به مغز معیوب مسعود رجوی خطور کند و بر اعضای بیچاره با نام» امام زمان «حکم کند.

در پایان نامه افشاگرانه مریم سنجابی آمده است: آری این همه فرافکنی و این همه عربده کشی و تلاش شبانه روزی و داد و فغان برای این است که به حیطه ما وارد نشوید و بگذارید هر غلطی که تا حال می کردیم را ادامه بدهیم و در این بین به قول رجوی «۳۶۰که هیچ ۴۷۰نفر هم کشته شوند برای حفظ اشرف ارزش دارد» آخرش او و مریم رجوی که زنده می مانند!! و می توانند باز هم با دلارهای موجود کاخ های دیگر و کمپ های اسرای دیگر به پا کنند.

و بالاخره باید گفت که قربانی کردن اعضا و حق پوشی تا کی؟ پستی و دغلکاری، ظلم و جفاکاری تاکی؟

در فروردین ماه سال گذشته سه تن از فرماندهان گروهک منافقین به نام های مریم سنجابی، عبداللطیف شاهرودی و برات کیخانی به همراه ۱۰ تن دیگر از اعضای این گروهک، از اردوگاه اشرف فرار کرده و خود را تسلیم نیروهای امنیتی عراق کردند.

پس از آن مریم سنجانی طی کنفرانسی مطبوعاتی به افشاگری هایی علیه گروهک منافقین پرداخت و در صحبت های خود ضمن انتقاد شدید از نحوه رهبری گروهک نفاق و نقض حقوق بشر در قرارگاه اشرف، جدایی خود را از این مجموعه اعلام کرد و این افشاگری ها همچنان ادامه دارد.

منبع:کیهان