به گزارش افکارنیوز، پیروز مجتهد زاده طی یادداشتی در روزنامه تهران امروز نوشت: پس از انتخابات ریاست‌جمهوری گاهی گمانه‌زنی‌هایی را شاهد هستیم در باب روابط و دیپلماسی خارجی ایران، که احتمالا روابط و مذاکرات بهتری را در پیش رو خواهیم داشت.

اما به نظر بهتر است گمانه‌زنان از گمانه‌زنی خودداری کنند و اجازه بدهند دولت جدید شکل بگیرد و خودش با دست باز و ابتکارات لازم وارد عمل شودو در این حین فراموش نشود که سیاست‌های کلی نظام تغییر نخواهد کرد. اجماع صورت گرفته در داخل کشور، حاصل خوبی داشته و مواضع ایران را در مقابل ۵ + ۱ تقویت کرد.

آقای روحانی نیز در تبلیغات انتخاباتی خود به این مسئله تاکید کرده بود که این اجماع به وجود آمده را حفظ خواهد کرد و ادامه خواهد داد. باید توجه داشت که سلیقه‌ها فرق می‌کند و ادبیاتی که به‌کار گرفته می‌شود و دیپلماسی تغییر خواهد کرد و ملایم خواهد شد، اما این به معنای ترک مواضع نخواهد بود.

روابط خارجه جمهوری اسلامی ایران پیگیر منافع ملی است و نباید انتظار داشت مواضع تحصیل شده ترک شود. اکنون با این اجماع داخلی امید می‌رود که با توجه به تحولات و برخوردهای جدید منافع ملی بیش از پیش به دست ‌آید. این توصیه که از مواضع پیشین خود در مذاکرات کوتاه بیاییم، توصیه‌ای مخرب است، ما نمی‌توانیم وسط کارزار مذاکرات خود، مواضع‌مان را ترک کنیم.

رفتارهای تعدیل‌آمیز ما در مقابل تعدیل‌های آنها بروز خواهد کرد و معنا خواهد یافت. جنگ بر سر منافع ملی موکول به حفظ مواضع موجود است. پیچیدگی این مسئله به‌گونه‌ای است که حرکت به سمت توازن نباید تعبیر به جا خالی دادن یا ناخواسته، خواسته‌های نامشروع را برآورده کردن شود. نباید فراموش کرد که، ترک مواضع فعلی به صداقت طرف مقابل بستگی دارد.

ایران با انتخاب فردی میانه‌رو، حسن‌نیت خودش را تمام عیار نشان داد. در این انتخابات، ملت توپ را به دروازه آمریکا انداخت. غرب نیز در زبان، واکنش مثبتی داشته است اما باید دید که آیا این تعارفات لفظی را در عمل نیز پیاده خواهد کرد؟ از یاد نبریم مذاکره با ایران بر سر مسائل به وجود آمده پیشنهاد آمریکا بود اما همپیمانان و دوستان آن در راه این مذاکرات دست اندازی کردند و مشکلاتی را ایجاد کردند. اینها همه در حالی ست که آمریکا وسط این مذاکرات به جای رفع تحریم‌های کهن اقدام به تحریم‌های جدید می‌کند؛ این اقدامات نشانی ازحسن‌نیت نداشته است.

ما در زمانهای زندگی میکنیم که روابط با دقت بسیار زیادی رصد میشود و مورد توجه قرار میگیرد و در روابط خارجی تساهل و تسامح معنا ندارد شاید این روشها در سیاستهای داخلی جایی داشته باشند اما در روابط خارجی خیر. ما در عصری نیستیم که مسائل با کدخدامنشی حل شود. باید دید آیا آمریکا و دوستانش هم به این دیدگاه رسیدهاند؟در واقع با تعارفات نمیشود کاری از پیش برد.