به گزارش افکارنیوز، کامران باقری لنکرانی دربرنامه «شناسنامه» در مورد انتخابش به عنوان وزیر بهداشت دولت احمدی نژاد اظهار داشت: «من و آقای دکتر احمدی نژاد آشنایی شخصی نداشتیم. من در شیراز بودم و ایشان در تهران و حوزه کاری مشترکی هم نداشتیم اما تعدادی دوست مشترک داشتیم که برخی از آن ها نام بنده را برای وزارت بهداشت معرفی کرده بودند. در هر صورت بنده را برای انجام مصاحبه دعوت کردند. دفعه اول آقای دکتر دانش جعفری از طرف آقای دکتر احمدی نژاد با من مصاحبه کردند.»

وی ادامه داد: «بعد از صحبت هایی که با آقای دانش جعفری داشتیم، به همراه ایشان به دیدار آقای احمدی نژاد رفتیم. آقای دکتر در این دیدار گفتند اگر وزیر بهداشت شوی، چه کارهایی انجام خواهی داد؟ در پاسخ گفتم من نیامده ام بگویم می خواهم وزیر بهداشت شوم، آمده ام انتخابتان را تبریک بگویم.»

لنکرانی با بیان اینکه در هر دو دوره انتخابات سال ۸۴ به احمدی نژاد رای داده، گفت: «در آن جلسه به آقای دکتر گفتم که بنده به درد وزارت شما نمی خورم چون برای این کار آمادگی ندارم. در ادامه چند اسم را هم به ایشان معرفی کردم که برای این کار خودشان را آماده کرده بودند. ایشان گفتند من بررسی کرده ام و تو به نظرم گزینه بهتری هستی. در نهایت خداحافظی کردیم و برگشتم و واقعاً هم این موضوع را جدی نگرفتم.»

وی افزود: «همراه با خانواده به تبریز سفر کرده بودم و در ذهن خودم هم موضوع را منتفی کرده بودم که از دفتر رئیس جمهور تماس گرفتند و گفتند آقای رئیس جمهور گفته فلانی بیاید. من هم به دیدار ایشان رفتم که آقای دکتر گفتند من اسم تو را در لیست وزرای ارائه شده به مجلس قرار داده ام! در واقع در کار انجام شده قرار گرفتم.»

وی در مورد عدم معرفی به عنوان وزیر بهداشت دولت نهم هم گفت: «ما می توانیم برای خودمان توهماتی داشته باشیم اما مجاز نیستیم هرچه به ذهنمان می آید را پرورش دهیم. واقعیت این است که یک هفته مانده به معرفی کابینه دولت دهم، از دفتر رئیس جمهور با من تماس گرفتند و گفتند آقای رئیس جمهور می خواهد تو را ببیند. من در پاسخ گفتم آخرین روزهای مسولیتمان است و در مشغول جمع کردن کارها هستم.

اما دوستان اصرار کردند که بیا. در نهایت به دیدار آقای احمدی نژاد رفتم که در این دیدار ایشان گفتند من بررسی کردم و به این نتیجه رسیدم که سه تا از وزارتخانه ها را به وزرای خانم بسپارم که یکی از این وزارتخانه ها، وزارتخانه شماست. شما با این تصمیم مشکلی ندارید؟ من هم در پاسخ گفتم نه، مشکلی نیست و از این بابت تشکر هم می کنم که مسولیت از روی دوشم برداشته می شود. ایشان توضیحاتی را در مورد انتخاب وزرای زن بیان کردند که عمده مطلب این بود که می گفتند نمی خواهم این موضوع در حد مطالبه و شعار باقی بماند.»

باقری لنکرانی افزود: «ایشان کارهای دیگری به من پیشنهاد دادند برخی از این کارها با عضویت در هیات دولت بود و برخی دیگر بدون عضویت در هیات دولت! بنده خدمت ایشان عرض کردم حس من از این جلسه طوری است که انگار یک نفر بیکار هست و می خواهید برای او کاریابی کنید اما من واقعاً احساس بیکاری نمی کنم و بعد از پایان کارم در دولت، کار مهمی برای خودم قائلم. برگشت به دانشگاه برای من کار مهمی است.»

وی ادامه داد: «به ۳ دلیل پیشنهادات کار آقای رئیس جمهور را قبول نکردم. اولین دلیل این بود که من باید متناسب با جایگاهی که برای مسولیت آن دعوت می شوم، باید به آن علاقمند باشم و بتوانم کار مفیدی انجام دهم. دلیل دوم این بود که کار قبلی ام را خیلی دوست داشتم، من واقعاً از طبابت لذت می برم. دلیل سوم هم این بود که من فضای دولت دهم را از فضای دولت نهم متفاوت می دیدم و فکر می کردم بهتر است آن خاطره خوش را حفظ کنیم تا اینکه بیاییم و دچار چالش هایی شویم که خاطرات خوش قبلی برایمان تبدیل به نوعی آرزوی دست نیافتنی شود.»

لنکرانی با بیان اینکه شروع این بحثاز جریان معاون اولی و نامه رهبری بود گفت: «همه دولت به مشهد رفته بود اما من به دلیل کسالتی که داشتم به مشهد نرفتم. در جلسه ای که مشهد برگزار شده بود، آقای دکتر صالحی را به جای آقای آقازاده به عنوان رئیس سازمان انرژی اتمی معرفی کردند. آقای بقایی را به عنوان رئیس میراثفرهنگی معرفی کردند و…در نهایت نام آقای مشایی را به جای آقای دکتر داودی به عنوان معاون اول اعلام کرده بودند. من در آن جلسه نبودم اما وقتی این خبر به ما رسید، برای ما یک مقدار نگران کننده بود که دولت دهم چه مسیری را طی خواهد کرد.»

وی ادامه داد: «اتفاقاتی افتاده بود و به نوعی شناخت از آقای مشایی رسیده بودیم و به همین دلیل هم کمی نگران بودیم که حضورشان در این عرصه ممکن است برای دولت چالش زا باشد. بعد هم نامه مقام معظم رهبری منتشر شد که به نظرم ایشان هوشمندانه فرموده بودند که انتصاب ایشان باعثایجاد دلخوری بین طرفداران دولت می شود.»

لنکرانی افزود: «من به همراه برخی از دوستان هیات دولت نامه ای نوشتیم و اعلام کردیم که با توجه به امر صریح رهبری، اگر جلسه ای به معاونت اولی ایشان(مشایی) برگزار شود، خودمان را موظف به شرکت در آن نمی دانیم و شرکت نخواهیم کرد. این نامه به امضای تعدادی از اعضای کابینه رسید و عده ای از دوستان هم معتقد بودند این نامه امضاء نشود و موضوع به صورت شفاهی پیگیری شود. آقای صفار متنی را تهیه کرده بودند و آقای سعیدی کیا، آقای محسنی اژه ای، آقای مصری، آقای نوذری، خانم دکتر طبیب زاده، من و… این نامه را امضاء کردیم. متنی که آقای صفار نوشته بودند خیلی مفصل به نظر می رسید به همین دلیل من متن دیگری را نوشتم که خلاصه تر بود و فقط معطوف به همین نکته بود.»

وی در ادامه گفت: «همان متن مورد موافقت دوستان قرار گرفت و به امضاء رسید و در نهایت با علنی شدن نامه رهبری، آقای رئیس جمهور تصمیمشان را کان لم یکن اعلام کردند.»

وزیر بهداشت دولت نهم در بخش دیگری از مصاحبه تلویزیونی خود گفت: «برکناری خانم دکتر دستجردی یک اتفاق ناگهانی نبود و پروسه ای بود که قابل پیش بینی بود. من تقریباً از چند هفته قبل می دانستم که ایشان برکنار می شوند. اتفاقاً شب قبلش من با یکی از مسولین دولتی صحبت می کردم که ایشان گفتند ماجرا تمام شده و فردای آن روز بود که برکناری خانم دکتر دستجردی رسماً اعلام شد.»

وی ادامه داد: «خیلی ها تلاش می کنند حضور سیاسی را پر هزینه کنند و شرایط را طوری می کنند که اگر شما در صحنه اجتماعی شرکت کردید، هزینه های زیادی به شما تحمیل شود. به نظرم این با سیره امام و رهبری متفاوت است. عین این بحثرا در زمان فعالیت های دانشگاهی هم داشتیم. رهبری معظم انقلاب یک زمانی فرمودند خدا لعنت کند کسانی را که به دانشجویان اجازه نمی دهند سیاسی باشند. البته شاید برخی ها از روی خیرخواهی این کار را انجام می دهند اما در هر صورت برخی از افراد هستند که تلاش می کنند هزینه حضور سیاسی را بالا ببرند. این کار به نظرم اشتباه است. صحنه سیاست و حضور اجتماعی باید به یک فعالیت عبادی تبدیل شود.»

لنکرانی افزود: «اگر حضور در سیاست از جنس چسبندگی به قدرت و کارهای خلاف شرع باشد، بهتر است دخالتی در آن نداشته باشیم اما نباید در برابر امور اجتماعی بی تفاوت بود.»

دکتر باقری لنکرانی در مورد حضور در عرصه انتخابات ۹۲ هم اظهار داشت: «در انتخابات مجلس نهم(زمستان ۹۰) گفتم بنده نمی خواهم کاندیدای نمایندگی مجلس شوم. در جریان انتخابات ریاست جمهوری هم عده ای از من پرسیدند تو که نمی خواستی کاندیدای انتخابات مجلس شوی، چطور برای انتخابات ریاست جمهوری ثبت نام کردی؟! واقعیتش این است تلقی که بنده از نمایندگی موفق دارم چیزی است که در خودم نمی بینم اما صحنه قوه اجرا و ریاست جمهوری را صحنه متفاوتی را می بینم. وظیفه اصلی قوه مجریه اجرای قانون و خدمت گزاری به مردم است.»

وی افزود: «یکی از دوستان عزیز که در امور اجتماعی و سیاسی پیشکسوت هم محسوب می شوند و سابقه طولانی هم در مجلس شورای اسلامی دارند چند وقت پیش فرمودند در قوه مقننه با لابی گری می توان به خوبی تصمیم سازی کرد!

خب من با این بیان یک مقدار مشکل ذهنی داشتم و به همین دلیل با درک خودم، آن فضا را، فضای مناسبی تلقی نمی کردم اما فضای قوه مجریه را فضایی متفاوت می بینم.»

جوان ترین وزیر کابینه دولت نهم در مورد علت انصراف خود از انتخابات ریاست جمهوری ۹۲ هم گفت: «حرف های زیادی زده می شود و ما موظف نیستیم همه را قانع کنیم اما شخصیت ارزشمند و اثر گذاری مثل آیت الله مصباح در مورد حقیر هم صحبت کردند و هم متنی نوشته بودند که برخی از علما امضاء کرده بودند. برخی از صاحبنظران سیاسی کشور مطالبی را عنوان کرده بودند و… ظاهر کار اینطور نبود که صحنه طوری که می گویند رقم بخورد اما اتفاقی که افتاد و برایم خیلی مهم بود کاندیدا شدن آقای جلیلی بود.»

وی افزود: «صبحت هایی که با ایشان داشتیم نشان می داد تصمیم ایشان برای ماندن جدی است. من حس کردم ایشان بیش از من توان این را دارند که به محور اتحاد تبدیل شوند. من به لحاظ فضای مخربی که پیش آمده بود، حس کردم بعضی ها ممکن است دچار تردید شوند و از طرفی لازم بود که گفتمان انقلاب اسلامی با یک پرچمدار در این عرصه حضور داشته باشد تا این تردید و ابهام وجود نداشته باشد.

من با خیلی از دوستان مشورت کردم که بعضی از آن ها معقتد بودند که من باید در صحنه باقی بمانم اما وقتی به وجدان خودم رجوع کردم دیدم رقابت جایی معنا دارد که تفاوت وجود دارد اما وقتی ما تفاوتی نداریم و یک حرف را بیان می کنیم، دوگانگی بی معناست و به همین خاطر هم تصمیم به انصراف گرفتم.»

لنکرانی با بیان اینکه به دوستان جبهه پایداری اطلاع دادم که می خواهم از کاندیداتوری انصراف دهم ادامه داد: «اغلب دوستان در جبهه پایداری مخالف این تصمیم بودند.»

وزیر دولت احمدی نژاد در مورد چگونگی آشنایی خود با آیت الله مصباح هم اظهار داشت: «اولین آشنایی ما با ایشان از کتاب هایشان بود. در جریان جامعه اسلامی دانشگاهیان شیراز برای اولین بار خدمت ایشان رسیدم. سال ۶۹ بود که ایشان را برای سخنرانی دعوت کردیم و ایشان هم قبول کردند و برای سخنرانی به شیراز آمدند اما جناح چپ این جلسه را برهم زدند و اجازه برگزاری این جلسه را صادر نکردند و علی رغم اینکه ما مجوزهای لازم را گرفته بودیم، بر در سالن قفل زدند و گفتند انجمن اسلامی دانشگاه ما هستیم و قانون اینجا هم دست ماست.»

وی ادامه داد: «وقتی برای عذرخواهی خدمت ایشان رسیدیم، جلسه ملاطفت آمیزی بود و اولین دیدار حضوری ما آنجا رغم خورد. اما دیدارهای جدی ما از زمان حضورم در وزارت بهداشت آغاز شد. در آن زمان ما یک بحثی را آغاز کردیم و گفتیم ما وزارتخانه آموزشی هستیم. این آموزش باید طوری باشد که فراگیران و همینطور آموزش دهندگان ما با اصول و مبانی دینی آشنا باشند. به همین دلیل طرح معرفت را در وزارت بهداشت راه اندازی کردیم که موسسه آموزشی امام خمینی همکار اصلی ما در برگزاری این طرح بود که زیر نظر آیت الله مصباح فعالیت می کرد. این موضوع باعثشد ارتباط کاری قوی با آن جا داشته باشیم.»

لنکرانی در پاسخ به این سوال که آیا جبهه پایداری راه خود را از اصولگرایان جدا کرده یا خیر، گفت: «دوستانی که عنوان اصولگرایی را برای خود انتخاب کرده اند، به یک طیف وسیع تبدیل شده اند. در این طیف کسانی هستند که تعاریف مختلفی از اصولگرایی دارند. من فکر می کنم عنوان اصولگرایی امروز این ظرفیت را ندارد که نگاه های دقیق تر را تبیین کند. ما باید در مسیر اصولگرایی به سمتی حرکت کنیم که نظام حکومتی مان از یک نگاه مومنانه تر موثر شود.»

وی در پایان برنامه هم گفت: «اینکه برخی می گویند ما می خواهیم خالص سازی کنیم، حرف اشتباهی است. اینکه نسبت به افراد تلقی خلوص کنیم، کار درستی نیست چون ما معیاری برای سنجش افراد نسبت به یکدیگر در اختیار نداریم اما جهت گیری ها مهم است.

مثلاً برخی اوقات می گوییم طوری برنامه ریزی کنیم که هفتاد درصد از صندلی های مجلس را کسب کنیم و یا دولت را به دست بگیریم تا وزارتخانه را طبق میل خود ساماندهی کنیم، این نگاه به نظر من قابل انتقاد است. تشکل مطلوب چیزی است که به مناصب و حضور در قدرت نگاه نمی کند بلکه به گفتمان سازی و ترویج گفتمان توجه دارد. وقتی این موضوع اصل شد، خروجی کار متفاوت می شود.