به گزارش افکارنیوزبه نقل از ایسنا، با وجود تمایل انسان برای بررسی ستارگان، محدودیت‌هایی به دلیل سفر در سرعت کمتر از نور وجود داشته و حتی با دستیابی به این سرعت نیز باید سالیان دراز برای چنین سفرهایی منتظر ماند.

اگرچه هیچ چیز نمی‌تواند سرعت نور را بشکند، دانشمندان همیشه سفرهای فضایی با استفاده از قابلیت رانش تاب‌دار آلکابیر را در نظر داشته‌اند که در آن فضانوردان می‌توانند فضا و زمان را بر خود خم کرده و از میان راه‌های گریز در فضا حرکت کنند.

معادلات مبتنی بر قوانین نسبیت، این سرعت تاب‌دار را در حالت نظری ممکن کرده اما انرژی مورد نیاز برای به واقعیت پیوستن آن نیازمند جرم و انرژی یک سیاره اندازه مشتری است.

نظریه‌های میگوئل آلکابیر، فیزیکدان مکزیکی از شکل عملی بیشتری برخوردار بوده و یک حلقه را اطراف فضاپیماهای کروی شکل مطرح کرده‌اند که با فضای روبروی فضاپیما تماس داشته و فضای پشت آن را گسترش می‌دهد.

این امر می‌تواند سفرهای سریع‌تر از نور را در صورتی ممکن سازد که فیزیکدانان نجومی بتوانند انرژی به اندازه یک سیاره را جمع‌آوری کرده یا نیروی لازم را از یک ابرنواختر بگیرند.

«هارولد سانی وایت» از مرکز فضایی جانسون ناسا در سمپوزوم ۱۰۰ سال کشتی فضایی که نشستی برای دانشمندان، نویسندگان و فلاسفه در هوستون بود، اظهار کرد که نظریه‌های جدید به انسان اجازه خواهد داد تا با انرژی کمتر به چنین سرعتی دست یابد.

وایت در سخنان خود با حاضران در این نشست گفت که به جای پیوست یک فضاپیما در یک حباب زمان فضا، خودروی فضایی می‌تواند درون یک شکل دونات مانند قرار گیرد، بدین معنی که رانش تابدار می‌تواند نیروی خود را از جرمی برابر با اندازه فضاپیمایی مانند وویجر ۱ به دست بیاورد که به اندازه یک خودروی کوچک است.

وی در گفت‌وگو با سایت اسپیس بیان کرد: یافته‌هایی که من امروز ارائه کردم می‌تواند این نظریه را از شکل غیرعملی به یک حالت امکان‌پذیر و ارزشمند برای پژوهش‌های بیشتر تغییر دهد.

وایت افزود: کاهش انرژی اضافی محقق شده با نوسان شدن حباب یک گمان جالب بوده که ما در آزمایشگاه به بررسی آن مشغول هستیم.

وايت و تيم وي مشغول آزمايش يك نسخه كوچك از يك رانش تابدار در آزمايشگاه خود با استفاده از ليزر براي تابدار كردن فضا و زمان در شكل كوچك شده آن به اندازه يك بخش در ۱۰ ميليون هستند.