سرویس مذهبیافکارنیوز- باز تأمل کن در اینکه خداوند با حسن تدبیر و حکمت، مو و ناخن را آفرید.
از آنجا که این دو رشد مى‏ کنند و بلند مى ‏شوند و باید کوتاه گردند، حس ندارند تا انسان به هنگام گرفتن آنها احساس درد نکند. اگر انسان از گرفتن مو و ناخن درد مى‏ کشید میان دو محذور قرار مى‏ گرفت: یا اینکه هر دو را رها مى‏ کرد تا دراز شوند و یا اینکه با دشوارى و تحمل درد، آنها را کوتاه مى ‏کرد.

مفضّل مى‏ گوید: به امام - علیه السّلام - عرض کردم: چه مى ‏شد اگر خداوند آنها را چنان مى‏ آفرید که افزوده نگردند تا آدمى به اصلاح و کوتاه کردن نیازمند نباشد.؟

امام - علیه السّلام - فرمود: خداوند متعال در این کار، نعمتهایى نهاده که آدمى از آنها آگاه نیست تا سپاس گوید. آگاه باش! دردهاى بدن با خروج مو از منافذ بدن و با خروج ناخن از سر انگشتان خارج مى‏ گردد؛ از این رو به انسان فرمان داده شده که هر هفته با نوره مالیدن و مو تراشیدن و کوتاه کردن ناخن ها به این کار اقدام کند. این کار باعثمى‏ شود که موى و ناخن با شتاب بیشترى برویند و دردها و بیماری ها را سریعتر خارج کنند. اگر شخص چنین نکند، رشد آنها کوتاه و اندک مى‏ شود، در نتیجه، دردها در بدن مى‏ ماند و بیماریهاى مختلف پدید مى‏ آید.

نیز از رویش مو در چند جاى بدن که وجود آن براى انسان مایه رنج و زیان است جلوگیرى شده. اگر مو در دیدگان مى‏ رویید آیا آدمى نابینا نمى‏ شد؟ و اگر در دهانش مى‏ رویید آیا خوردن و آشامیدن انسان دشوار و بى ‏لذّت نمى ‏گشت؟ اگر در کف دست رشد مى‏ کرد آیا انسان از لمس درست اشیا و انجام برخى از کارها باز نمى‏ ماند؟ پس نیک بنگر که چگونه در جایى که سود و مصلحتى در کار نیست نروییده. اینها مخصوص انسان نیست، بلکه در چهارپایان و درندگان و دیگر حیوانات تولید مثل‏ کننده نیز چنین است؛ از این رو با اینکه بدن آنها از مو پوشیده است و لیکن این مناطق، دقیقا به خاطر آنچه که ذکر شد، مویى بر آنها نیست.

نیک اندیشه کن که چگونه آفرینش از هر خطا، زیان و ناهماهنگى به دور است و یکسره حکمت و تقدیر است و مصلحت و سود.

منبع: شگفتيهاى آفرينش (ترجمه توحيد مفضل)، ص ۶۶و۶۷.