سرویس مذهبیافکار نیوز- سید بن طاووس می گوید:
هر گاه بخواهم بخور دهم، دعایى را مى ‏خوانم که روایت شده است پیامبر گرامى خدا صلّى اللَّه علیه و آله و سلم هنگام بخور دادن مى‏ خواندند.

«الحمد للَّه الّذی بنعمته تتمّ الصّالحات. اللّهمّ طیّب عرفنا و زکّ روائحنا و أحسن منقلبنا و اجعل التّقوى زادنا و الجنّة معادنا و لا تفرّق بیننا و بین عافیتک إیّانا و کرامتک لنا؛ إنّک على کلّ شی‏ء قدیر.»

«سپاس خداوندى را که به نعمتش نیکى‏ ها را به تمام و کمال رسانید! پروردگارا، بوهایى را که از ما بر مى ‏خیزد عطر آگین ساز و بوهاى بد کالبد ما را زایل گردان و پایان کار ما را نیکو فرما و توشه‏ ى ما را پرهیزگارى و بازگشتگاه ما را بهشت قرار ده و عافیت را از ما مگیر و از کرامتت ما را بهره ‏مند فرما؛ چرا که تو بر هر کار توانایى.»
نیز در روایت دیگر آمده است که انسان هنگام بخوردادن و عطر زدن بگوید:
«الحمد للَّه ربّ العالمین. اللّهمّ أمتعنی بما رزقتنی و لا تسلبنی ما خوّلتنی و اجعل ذلک رحمة و لا تجعله و بالا علیّ. اللّهمّ طیّب ذکری بین خلقک کما طیّبت نشوی و نشوری بفضل نعمتک عندی.»

«سپاس ویژه‏ ى خداوند پروردگار جهانیان است. پروردگارا، آن چه را به من روزى کرده ‏اى برایم لذّت بخش گردان و نعمتى را که داده‏ اى از من مگیر و آن را برایم گوارا ساز و مایه‏ ى رنج و دشوارى بر من مگردان. خدایا، میان آفریدگانت یادم را پاکیزه گردان؛ هم چنان که به لطف نعمت‏هایى که به من ارزانى داشتى، پوست و بوى بدنم را پاکیزه گرداندى.»

منبع: آداب سفر در فرهنگ نیایش(ترجمه الأمان)، ص‏۹۰تا۹۳.