سرویس مذهبیافکارنیوز- محمّد بن سنان نقل کرده که وى گفت:
حضرت ابى الحسن على بن موسى الرّضا علیه السّلام در مکتوبى به او در جواب مسائلش فرمودند: خوردن مال یتیم از روى ظلم و ستم به خاطر علل و اسباب بسیارى حرام است:

اوّل: هر گاه کسى از روى ستم مال یتیمى را بخورد بر کشتنش کمک کرده زیرا یتیم محتاج و فقیر بوده و از طرفى نمى ‏تواند خود را بکشد و بردارد و اساسا قائم به خویش نبوده و کسى را هم ندارد که همچون پدر و مادر وى را کفایت کنند از این رو وقتى کسى مالش را بخورد گویا او را کشته و به فقر و فاقه انداخته ‏اش مضافا به هشدارى که حق عزّ و جل داده و از ستم به یتیم و افراد ضعیف بر حذر داشته و اخبار به عقوبت داده چنانچه در قرآن فرموده:

باید بندگان از مکافات عمل خود بترسند(و با یتیمان نیک رفتار کنند) کسانى مى‏ ترسند کودکان ناتوان از آنها باقى ماند و زیر دست مردم شوند، آنان باید از خدا بترسند.

دوّم: حضرت ابو جعفر علیه السّلام فرمودند: خداوند عزّ و جل در خوردن مال یتیم وعده دو عقوبت داده، یک عقوبت در دنیا و دیگرى در آخرت.
پس حکمت و مصلحت در تحریم مال یتیم یکى ابقاء یتیم و قائم به نفس نمودنش بوده و دیگرى حفظ نمودن اعقاب و فرزندان از آنچه به ایتام مى‏ رسد چه آنکه متصدّیان امور ایتام وقتى وعده عقوبت حق عزّ و جلّ به متصرّفین در اموال ایتام را ملاحظه کردند از خوردن اموال ایشان اجتناب کرده و هیچ گونه خیانتى در مال آنها نمى‏ کنند در نتیجه هم ایتام با داشتن مال قائم به نفس گشته و نیاز به مال دیگران ندارند و هم فرزندان متصدّیان به سرنوشت سوء ایتامى که مالشان را اولیاء خورده ‏اند که مبتلا نمى‏ شوند از این گذشته آنان که مال ایتام را مى‏ خورند بعدا که اطفال یتیم رشد کرده و به سن درک و بلوغ رسیدند حق خود را مطالبه کرده و بدین ترتیب عداوت و خصومت و بغض و کینه بین طرفین حاکم مى‏شود.

منبع:علل الشرائع / ترجمه ذهنى تهرانى، ج‏۲، ص540.