به گزارش افکارنیوز،گیت های بازرسی معمولا دو لایه هستند و در بازی های حساس بسیار گسترده تر خواهند شد تا خطری متوجه کسی نشود.

برای برگزاری هر بازی، هیئت فوتبال، حراست اداره کل ورزش و جوانان و نیروهای یگان امداد نیروی انتظامی هر استان یا شهرستان با یکدیگر هماهنگی لازم را انجام می دهند تا به نحو مطلوب و به دور از هرگونه خطر احتمالی بازی برگزار شود.

مهمترین و نخستین گیت بازرسی برای ورود تماشاچیان به هر ورزشگاه، گیت بازرسی نیروی انتظامی(یگان امداد) است که بازرسی کامل بدنی را از تماشاچیانی که قصد ورود به ورزشگاه را دارند انجام می دهد و طبق قواعد مدون و تعریف شده، از ورود هرگونه کالا و یا ابزار غیر قانونی مثل مواد منفجره، سنگ، چوب، بطری آب، فلزاتی نظیر سکه و پرچم و یا پلاکاردی که از جانب کانون هواداران نباشد و امکان به خطر انداختن جان افراد را در طول بازی داشته باشند، ممانعت می کند.

گیت بازرسی دوم مربوط به هیئت فوتبال و حراست ورزش و جوانان است که در مقابل ورودی های هر جایگاه مستقر هستند و علاوه بر کنترل بلیط های تماشاچیان، آنها را مورد بازرسی بدنی هم قرار می دهند.

تماشاچیان پس از ورود به جایگاه های تعیین شده و مستقر شدن، نیز مورد مراقبت ماموران نیروهای انتظامی حاضر در آن محل ها هستند تا اقدامی که نظم را در ورزشگاه به هم بزند رخ ندهد.

معمولا در ورزشگاه های بزرگ کشور همانند آزادی و یادگار امام تبریز که ظرفیتی بالغ بر ۸۰ هزار نفر دارند مراقبت ها بیشتر است و وارسی افراد با نیروهای گسترده تری صورت می پذیرد.

در بازی های ملی نیز به دلیل اهمیت بازی و نوع استقبال مردم از بازی، این مسئله اهمیتی دو چندان پیدا کرده و مراقبت های امنیتی نیز بیشتر خواهد شد.

البته همه این ها قوانینی است که مثل اکثر قوانین موجود در فوتبال کشور سلیقه ایست و بسته به نوع شرایط متغیر است، زیرا همواره شاهد بروز ناهنجاری های مختلفی در ورزشگاه ها هستیم که نشان می دهد همه چیز آنگونه که قوانین تدوین کرده اند پیش نمی رود!
به عنوان مثال، همانطور که گفته شد، ورود هر نوع پلاکارد به داخل استادیوم ممنوع است مگر آنکه کانون هواداران تعدادی از آن ها را در داخل ورزشگاه بین هواداران توزیع کند، درغیر اینصورت حمل آن عمل مجرمانه تلقی شده و متعاقب پیگرد است.

این عمل هر چند ممنوع است اما همواره در بازی های مختلف باشگاهی و ملی پرچم ها و پلاکاردهای مختلفی به اهتزاز در می آیند که روح کانون های هواداران(تنها مرجع رسمی نظم دهنده به شعارها و اقدامات هواداران) هم از وجود آنها بی خبر بوده است.

گاهی اوقات این اتفاق رنگ و بوی سیاسی به خود نیز می گیرد و چون محیط های ورزشگاه آن هم در بازی های مهم و حساس مملو از تماشاچی و حضور پررنگ مردم است، برخی ها به فکر استفاده ابزاری از آن نیز می افتند. حتی گاهی شرایط حضور پرچم ها در ورزشگاه ها، متاثی از جو سیاسی موجود در کشور، منطقه و سایر نقاط جهان بوده و اهتزاز پرچم، بهترین راه برای نمایش ابراز عقاید و احساسات یک گروه سیاسی خاص نیز بوده است.

نمونه آن در بازی استقلال ایران و النصر عربستان که از دور گروهی رقابتهای جام باشگاه های آسیا ۲۰۱۱ در ورزشگاه آزادی تهران برگزار می شد، اتفاق افتاد. در این مسابقه، گروهی پرچم بحرین را به حمایت از قیام مردم بحرین علیه رژیم آل خلیفه و اقدامات عربستان سعودی به اهتزاز درآوردند که این امر به مذاق هواداران متعصب ایرانی خوش نیامد و به یکباره جو ورزشگاه متشنج شد البته همین اقدام روز قبل از آن در بازی پرسپولیس نیز اتفاق افتاده بود که بازهم همین جو سیاسی در ورزشگاه تکرار شد.

این گونه اقدامات سیاسی که با روح ورزش در تضاد است، بلافاصله تهدیدهای مقامات کنفدراسیون فوتبال آسیا را به همراه داشت و در حاشیه همان بازی این سوال پیش آمد که این پرچم بزرگ چگونه وارد ورزشگاه شده است؟!

نمونه دیگر آن در بازی تراکتورسازی تبریز با الجزیره امارات در هفته گذشته به وقوع پیوست.
تراکتور سازی که برای نخستین بار حضور در رقابتهای جام باشگاه های آسیا را تجربه می کند، موجی از شعف و شادمانی را در بین مردم تبریز به وجود آورده است و همین شور اشتیاق همیشگی مردم تبریز و البته خطه آذربایجان در حمایت از تیم محبوب خود، آسیا را نیز شگفت زده کرد به طوری که همه بازیکنان، مربیان و.. تیم حریف تراکتور سازی از آن شگفت زده شدند.

اما عده ای هم بودند که در این وانفسا خواستند خواسته های خود را به نمایش درآورند و برای تحقق این امر، با در دست داشتن پلاکاردی با مضمون " آدربایجان ایران نیست " وارد ورزشگاه شده و با اهتزاز درآوردن این پلاکارد، آن هم در مقابل جایگاه ویژه و با زبان معیار انگلیسی، این گونه شعار خود را به راحتی سر دادند.

با اهتزاز این پلاکارد که به قول " آذرنیا " سرپرست تیم فوتبال تراکتورسازی، دو، سه دقیقه در مقابل دوربین های مخابره کننده بازی حاضر بوده است، بازهم این سوال بی جواب! پیش می آید که چگونه این پلاکارد چهار تا پنج متری مغایر با ارزش های ملی - میهنی کشور و مردم، وارد ورزشگاه شده است؟! و چگونه با فونت خوانا ودرشت به گونه ای که از هرفاصله ای بشود آن را خواند، در معرض دید قرار می گیرد و کسی هم متوجه آن نمی شود؟

آیا نیروی انتظامی که شدیدترین بازرسی ها را در هنگام ورود هواداران به ورزشگاه ها انجام می دهد و حتی اجازه حمل آب را به مردم نمی دهد متوجه این پلاکارد به این بزرگی نشده است؟(قطعا این پلاکارد آن قدر کوچک هم نبوده که بشود گفت افرادی آن را زیر لباس خود پنهان کرده و بعد به ورزشگاه برده اند)

آیا مسئولانی که در جایگاه ویژه حضورداشتند و به راحتی این پلاکارد را در مقابلشان می دیدند نمی توانستند اقدامی از خود نشان دهند؟
آیا دوربین های رسانه ملی که معمولا تصویربرداری خود را از ضلع جایگاه ویژه انجام می دهند نمی توانستند از نمایش این تصویر و ارائه آن به هرکس که در هرگوشه و کنار دنیا این بازی را با نماینده امارات مشاهده می کند، خودداری کنند؟!

این اقدام با هماهنگی چه کسانی انجام شده است و چرا تا کنون خبر دستگیری این افراد مخابره نشده است؟

همه این موارد حکایت از این دارد که عده ای توانسته اند به راحتی و حتی به دور از ذره ای بیم آن پلاکارد بزرگ ضد ایرانی را به مدت دو تا سه دقیقه(طبق گفته سرپرست تراکتورسازی) به نمایش عموم دربیاورند و خواسته ی نامرتبط خود با امیال و خواسته های ملی و میهنی مردم به نمایش درآورند.

این عمل شوم! علاوه بر آنکه از جانب همه مردمی که زاده این آب و خاک اند محکوم شده است، علامت سوال بزرگ را متوجه مسئولانی می نماید که نتوانستند از به نمایش درآمدن این خواسته! جلوگیری به عمل آورند و بازهم اذهان مردم را متوجه همان ناکارامدی قوانینی کردند که فقط تدوین شده اند! و فقط برای مردم عادی که تمام داراییشان برای دیدن یک مسابقه از نزدیک و لذت بردن از آن، آب و تخمه شان است قابلیت اجرا شدن دارند نه کسانی که می توانند خواسته های نامعقول و شوم خود را حتی برای لحظه ای در مقابل دیدگان اعراب حریص و طماع بخش هایی از این آب و خاک، به نمایش درآورند!

حال باید منتظر ماند و دید آیا درمیزبانی های ملی و بین المللی بعدی تراکتورسازی بازهم شاهد هنرنمایی این عده قلیل خواهیم بود؟!