به گزارش افکارنیوز، آتشی که از اول فصل میان قلعه نویی و فرهاد مجیدی دیده می شد، در آخرین هفته های لیگ برتر هنوز هم سوزان است.

زمانی که فرهاد مجیدی در میانه فصل به استقلال پیوست همه پیش بینی ها از ادامه درگیری های او و سرمربی تیم حکایت می کرد و اینکه این درگیری ها سکوها را ملتهب نگه خواهد داشت.

با وجود وعده های داده شده و با وجود همه میانجیگری ها به نظر می رسد این درگیری ها و التهاب تا آخرین روز این فصل دست از سر استقلال برنخواهد داشت.

اما مهمتر از مواجهه و رقابتی که میان بازیکن با سابقه و محبوب تیم و سرمربی استقلال در جریان است، اعتراض تمام نشدنی سکوهاست که حالا به یکی از بزرگترین مشکلات استقلال بدل شده.

امیر قلعه نویی که تجربه نشان می دهد همیشه قدرت ساکت کردن و کنترل هواداران تیم هایش را داشته به وضوح در مقابل هوادارانی قرار گرفته که فرهاد مجیدی را یک آلترناتیو می بینند و انتظار دارند او همیشه در زمین باشد و نتیجه را عوض کند.

قلعه نویی تا چند هفته گذشته را کج دار و مریز رد کرد و البته با اتکا به نتایج داخل زمین توانسته بود این جماعت خشمگین را ساکت کند اما شکست مقابل سپاهان در جام حذفی و بعد شکست مقابل الهلال در خانه بار دیگر او را روی پل برده است.

قلعه نویی که پیش از این هم چند بار از تماشاگران به خاطر تشویق مجیدی گله کرده بود و آنها را عامل کشیدن ترمز استقلال خوانده بود، در روزهای اخیر رو کم کنی اش را علنی کرده و حالا ابایی از رو در رویی با بدنه هواداران ندارد. تشویق مجیدی در بازی با الهلال، یعنی روزی که او از روی سکوها، چند صندلی آن طرف تر از هوتن قلعه نویی، بازی را تماشا می کرد، خاکستر را شعله ور کرد.

قلعه نویی پس از بازی به این تشویق ها اعتراض کرد و یکی چون جباری رسما گفت که هواداران نباید مجیدی را تشویق کنند که کمتر از خیلی بازیکنان این فصل استقلال برای تیم زحمت کشیده. قلعه نویی در بازی با گهر از دقیقه یک به مجیدی میدان داد که نوعی دهن کجی به دوستداران او محسوب می شد. یک بازی برد برای امیر در روزی که ورزشگاه خالی بود و کسی نمی توانست نام فرهاد را فریاد بزند. استقلال مقابل گهر برنده شد. البته مجیدی گلی نزد اما همه می توانستند راضی باشند.

بازی بعد مقابل سپاهان ریسک بزرگ قلعه نویی به میدان فرستادن دوباره مجیدی از دقیقه یک بود. او می خواست در این بازی حساس حمایت تماشاگران را پشت سر تیم داشته باشد؟ می خواست اگر تیم باخت همه چیز را گردن دیگران و بازی دادن به مجیدی بیندازد؟ قلعه نویی می گوید نه.

او در جلسه مطبوعاتی پس از بازی گفت به هواداران باج نداده است و اگر به جای ۲۰ میلیون ۲۰۰ میلیون هوادار هم فشار بیاورند او باج نخواهد داد اما ادامه حرف هایش حکایت دیگری داشت. قلعه نویی خطاب به هواداران گفت دیدید که مجیدی بیست دقیقه ای چقدر از مجیدی هفتاد دقیقه ای موثرتر است؟ و این حرف جز اینکه بگوید مجیدی را بروی رو کم کنی از ابتدا به میدان فرستاده چه معنایی دارد؟ اگر قلعه نویی به تصمیم خود ایمان داشت و پای آن می ایستاد، به رخ کشیدن این حرف ها چه دلیلی داشت؟ اما کاری که سرمربی استقلال می کند شمشیر دو لبه است و او باید به خاطر تصمیماتی که به آن اعتقادی ندارد و تنها دلیلش خوابان صدای هواداران است پاسخگو باشد.

سوال این است که اگر استقلال می برد، اگر مجیدی گل می زد یا اگر موقع تعویض و بیرون آمدن از زمین بی محلی نمی کرد و با سرمربی اش دست می داد باز هم قلعه نویی طعنه می زد و از بی تاثیر بودن حضور ۷۰ دقیقه ای او می گفت؟ حرف قلعه نویی ترجمه ای جز اینکه «بفرمایید این هم مجیدی که می خواستید، دیدی که کاری نکرد» دارد؟

قلعه نویی از دست هواداران شاکی است اما واکنش او مطلقا از پختگی و ظرفیت بالای یک مربی کارکشته حکایت نمی کند. بنیتس در چلسی و ونگر در آرسنال هم زیر فشار افکار عمومی اند اما تا امروز نشنیده ایم که تصمیمی گرفته باشند که معنای رو کم کنی یا دهن کجی به هواداران را بدهد.

چالش میان قلعه نویی و فرهاد مجیدی در بازی های آینده هم ادامه خواهد داشت اما سرمربی استقلال باید بداند که کلنجار رفتن با هواداران برایش ضرر مطلق است. کلنجاری که می تواند حتی قهرمانی را از استقلال بگیرد، اما حتی جام قهرمانی هم روحیه خدشه دار شده هوادارانی را که قلعه نویی توی صورتشان به آنها می گوید «از فوتبال چیزی نمی دانید» برای همیشه ترمیم نخواهد کرد.

به نظر می رسد هواداران در حمایت از مجیدی رفتاری غیرحرفه ای دارند و به تیم خود لطمه می زنند اما اینکه قلعه نویی می خواهد به جای مسالمت جویی و لبخند زدن، آنها را مقصر شکست ها جلوه بدهد، نه برای کسی خوشایند است و نه حرفه ای. فهمیدن این حقیقت خیلی سخت است؟